Op deze pagina is in willekeurige volgorde extra programma informatie opgenomen over de acts op Festival Dichterbij


Onstuitbaar, een wervelwind, onontkoombaar!

 

De muziek van Camilla Blue ademt een romantische theatrale vrijheid. Camilla Blue staat gebeiteld in steen en wil groter zijn dan het gewone.

Camilla Blue is een Gesamtkunstwerk, een samensmelting van muziek, beeldende kunst en poëzie. Alles gebaseerd op continue waarden.

 

 

Het debuutalbum Blue is een blauwdruk van het leven van de 23-jarige zangeres Joyce Deijnen en ze koestert met dit album tevens het analoge luisteren. Joyce ziet dit debuut als een kunstwerk en leeft in haar creatie.


Hugo Sips trio

 

Het Hugo Sips trio speelt opzwepende jazzstandards en eigen stukken in de stijl van Django Reinhardt. Toch word er niet alleen swing gespeeld en probeert het trio ook modernere stijlen te spelen zoals funk en bossa. Thema's en improvisatie worden telkens weer anders gebracht wat ertoe kan leiden dat een stuk een ander begin en einde heeft dan tijdens het voorgaande concert. Groove, sound en improvisatie staan voorop.


Nokiddin

 

Wat ooit begon als een studentenband aan de utrechtse IBB-laan, is hardnekkig goed niet opgehouden te bestaan. Deze band heeft gestaan op grote podia o.a. in Tivoli en Pradiso en weet op elk feest een geweldige sfeer neer te zetten.

 

De energieke 9-mans, ALL Round coverband Nokiddin met muzikanten uit o.a. de dichterswijk, staan garant voor een swingende act met o.a. dance classics, pompende disco en vette rocknummers. Nokiddin zal festival dichterbij in beweging zetten!

 


Eerst wil hij zanger worden. Daarna droomt hij van carrières als boekenschrijver, tekenaar en acteur - allemaal nog voor hij de middelbare school heeft afgerond. Het moge duidelijk zijn: al op jonge leeftijd weet Roy Michael Reymound (Eindhoven, 26 oktober 1986) dat hij niets voelt voor een gewone kantoorbaan. Hij wil zelf creëren. Maar nooit ziet hij een dergelijke loopbaan als een reële toekomstmogelijkheid. Als hij op zijn veertiende begint te rappen, is dat dan ook voornamelijk voor de grap. Maar stukje bij beetje wordt hij serieuzer, en op zijn twintigste vormt hij met Karimineel de groep Zwarte Schapen. Ondertussen maakt Fresku met enkele vrienden – onder meer regisseur Teemong – ook steeds vaker persiflerende filmpjes die hij op internet zet. En uiteindelijk volgt, eind 2008, op beide gebieden de doorbraak. Enerzijds wordt de meligheid van het typetje Gino Pietermaai door honderdduizenden mensen omarmd, anderzijds zetten de openhartige nummers ‘Brief Aan Kees’ en ‘Twijfel’ Fresku meteen op de kaart als een unieke, persoonlijke rapper.

 

Die combinatie van grappig en serieus, van knipoog en oprechtheid, kenmerkt Fresku's werk. Als in 2009 debuutalbum ‘Fresku’ verschijnt, wordt dit onderstreept: de eerste single ‘Ik Ben Hier gaat bijvoorbeeld over Fresku’s moeilijke jeugd en al zijn onzekerheden, terwijl de video Kutkop juist een humoristische, grofgebekte Fresku toont. Die combinatie van uitersten slaat meteen aan - en in één klap behoort Fresku tot de top van de Nederlandse hiphop. Zelf omschrijft hij de tijd sinds zijn doorbraak als een ‘droomvlucht’. Er volgen lovende recensies, talloze optredens, meerdere State Awards, nominaties voor een 3voor12 Award en 3FM Awards.

 

Geleidelijk laat Fresku zich steeds meer zien via andere kunstvormen. Hij wil een verhaal vertellen, of dat nu is door middel van muziek, film, columns, seminars of workshops maakt hem niet uit. Zo maakt hij eind 2011 zijn officiële debuut als acteur in de bioscoopfilm New Kids Nitro, heeft hij met onder meer Gino Pietermaai een vaste rubriek op televisie, en verschijnen er nog talloze sketches en filmpjes online.  

 

Muziek blijft voorlopig echter de hoofdmoot. In 2012 verschijnt ‘Maskerade’, Fresku’s tweede album, waarmee hij definitief laat zien niet zomaar een rapper te zijn, maar een verhalenverteller. De gastenlijst is in dat opzicht veelzeggend: Fresku laat zich niet assisteren door collega-rappers, maar door zangeressen als Izaline Calister en zelfs cabaretier Theo Maassen. Ook dit album wordt veelvuldig geprezen en slaat aan, waarna Fresku even lijkt uit te groeien tot een alomtegenwoordige media-persoonlijkheid. Hij kiest echter voor de Eindhovense luwte, en met vaste compagnon Teemong - die voor de verandering het hele album produceert - werkt hij rustig maar gestaag aan Nooit Meer Terug.

 

Dit derde album is bij voorbaat al een van de meest besproken Nederlandse hiphopalbums van 2015. Het ligt in het verlengde van zijn twee voorgangers. Opnieuw wisselt Fresku gretig en gedurfd af tussen humor en openhartigheid, tussen komische kwinkslag en serieuze vertelling - waarbij het accent misschien wel meer dan ooit op de ernst ligt. Zelf omschrijft Fresku ‘Nooit Meer Terug’ als een album dat vooral over angst gaat: angst om als artiest niet meer mee te tellen, om teveel projecten tegelijk te willen, om als vader tekort te schieten, om niet mee te komen in de Hilversumse media-wereld. ("Het spel is vies," rapt hij niet voor niets op de titeltrack) Ondertussen denkt hij alweer zijdelings aan nieuwe projecten, aan de film die hij met Teemong wil maken, aan de workshops die hij moet geven. Maar de hoofdmoot is en blijft muziek, met Nooit Meer Terug als voorlopige kroon op zijn werk.


Ronald van der Meijs

 

A Time Capsule of Life gaat over het proces van groei en verval; in de natuur maar ook ons economisch gedrag. Het werk gaat over de manier waarop de natuur en de mens zich organiseert. Het is een interactieve sculptuur waarvan de structuur is afgeleid van een plantenzaadje, als een compleet overlevingspakket. De structuur is opgebouwd uit plastic zakken, een hedendaagse drager van dagelijkse levensbehoeften. Door de plastic zakken te verbinden met luchtslangen worden de zakken langzaam opgepompt. 

 

Dit wordt in gang gezet door de beweging van de toeschouwers die onderdeel van het systeem worden. Alleen door te blijven bewegen zal het geheel tot een volwassen sculptuur groeien.


EXOOT is de verzamelnaam van objecten, installaties en acts van Tristan Kruithof. Onder zijn artistieke en productionele leiding treden we als collectief op tijdens festivals en evenementen.

 

VELO ELECTRO is een omgebouwde Velorex en te huur als mini-bioscoop of als gamestation.

 

Films, dagprogramma’s en trailers kunnen op vier schermen worden geprojecteerd. Daarnaast spelen we met het publiek een legendarisch vintage computerspel in 3D, VELOMAN.

 Op 4 schermen gaat het publiek de uitdaging aan de hoogste score van de dag te behalen en de  felbegeerde ‘Velo Electro-bokaal’ te winnen. Aan het einde van de dag wordt deze uitgereikt aan de beste speler. De spelers kijken door een kijkdoos naar een prachtige 3D omgeving. Zowel overdag als ‘s avonds inzetbaar voor jong en oud.

 

SCUBABIANCHI maakt deel uit van een serie interactieve oldtimers geschikt voor kunstgerelateerde festivals en evenementen. Een autobianchi omgetoverd tot rijdend aquarium gevuld met goudvissen en een man, die niet te vertrouwen is.. SCUBABIANCHI speelt met het publiek, verrast en schept verwondering.

 

 

Ozan Aydoğan

 

 

Opgegroeid tussen sprookjes in een familie van verhalenvertellers, verliest Ozan Aydoğan (Alkmaar, 1993) op 8-jarige leeftijd zijn hart aan rapmuziek. Hij begint met het schrijven van zijn eigen nummers die hij op pleintjes, in steegjes en andere hoeken van zijn geboortestad deelt met andere aanhangers van het op dat moment in Nederland florerende genre. Tijdens zijn middelbare schooljaren komt Ozan in aanraking met klassieke poëzie en verlaat steeds vaker de omheining van de ritmiek van beats en ontdekt daarachter een nieuwe wereld van taal die hem als een oude bekende voorkomt.

 

Een paar jaren blijft Ozan zowel raps als gedichten schrijven en verkent vooral het niemandsland tussen beiden, wat hij later zal maken tot het vaarwater waar hij tot op de dag van vandaag met bolle zeilen over rondtrekt. Op 18-jarige leeftijd komt Ozan in aanraking met het theater en herkent in haar een evenzo grote geliefde als in het geschreven woord.

 

Vanaf dat moment houdt hij zich met niets anders bezig dan met acteren en schrijven, zijn twee schepen waarmee hij zichzelf, de wereld en daarmee ons allemaal mee blijft nemen naar de verre uithoeken van zijn verbeelding in de hoop licht te werpen op alles wat nooit is geweest maar vandaag worden kan.


Munir met Op Safari Dichtbij

 

Ga op onderzoek uit in de omgeving van het festival, en herontdek je eigen fantasie.

 

‘Als je met je rug op de grond gaat liggen en naar boven kijkt, kun je er over fantaseren dat de grond het plafon van de wereld is en de hemel de vloer.’ De kunstwerken van Munir de Vries verwelkomen je op het festival en dagen je uit om op een nieuwe manier naar je omgeving te kijken.

 

 

Munir de Vries maakte in 2017 de gigantische muurschildering aan de van Zijstweg / Croeselaan. Hij ging op safari door de dichterswijk

en ontwierp een muurschildering op basis van de verhalen en ideeën die hij vond. Voor het festival ging hij ook op safari, dit keer met een groep kinderen vol nieuwe energie; de wezens die zij daar ontdekte kun je terug vinden tijdens het festival. Dus neem je verrekijker mee, ga op safari en ontdek alle vier de beelden tijdens het festival!


Voel jij je wel eens alleen? Sofie is 9 jaar en woont samen met haar moeder en haar opa. Ze praten alleen niet meer met elkaar. Daarom luister Sofie graag muziek en droomt ze ervan om danseres te worden. Zo voelt ze zich minder alleen. Maar dan neemt haar moeder, Sofie en opa mee naar buiten...

 

'DichterBIJ elkaar' is een beeldend toneelstuk voor jong en oud vol muziek en dans bestaande uit drie delen. In elk deel volgen we Sofie en haar gezin die elkaar zijn kwijtgeraakt in de drukte van het leven. Elk op hun eigen manier gaan ze op zoek naar zichzelf en elkaar.

 

'DichterBIJ elkaar' is geschreven en geregisseerd door de Utrechtse theatermaakster Ruth Bakker. Zij heeft bewoners uit de Dichterswijk en omgeving gevonden die de rollen in het stuk vertolken. De rollen worden gespeeld door Liza Sabanci (8), Sanne Anna Kapelle (32), Ton Rademaker (55) en danseres Lima Keskin-Bakker (8).

 

Tijdens elk deel zullen de kinderen van basisschool de Kleine Dichter een rol spelen, door vanuit het publiek mee te dansen. Deze choreografie is gemaakt en geregisseerd door de Utrechtse danseres Shanity Alvares.